MEET

BRUNO DE LILLE

Brussellover, husband, dad, LGBTI+, doer, cyclist, green, comic book lover, femanist, radio, West-Flemish, Greeter, fitness, superhero movies, Coke zero …

 

I’m a doer …

“I have a great sense of justice and I’m a doer. So when I see things that are not as they should be, I want to roll up my sleeves and get to work. Moreover, I think that you have to tackle the abuses in a structured way. Whether it’s about traffic safety, air pollution, the lack of social housing or … You don’t have to help Mr. X or Mrs. Y to work for the municipality in exchange for some gratitude and a vote. You have to improve the system in such a way that these people no longer have to beg for things to which they are actually entitled. I think I got that sense of justice from home. My parents always encouraged me to take responsibility. And so I became a student representative on the school board at a very young age, actively participated in LGBTI-youth movements, and ended up in Brussels politics.”

This is my story …

“When I was 18, I came to study in Brussels. I eventually fell in love with the city and made it my home. But it wasn’t blind love – my love for Brussels had to grow. In the beginning everything seems attractive and exciting, and there was so much going on here. Especially for a student who comes from the ever-quiet Wevelgem, it seems as if the city is always in motion, as if there is always something to do, always a party somewhere.

But after a while I also came in contact with the less pleasant aspects of Brussels. I was attacked once, and I was also hit in the face – just like that, for no reason at all. I started to feel unsafe here and when I got the chance to finish my studies in Antwerp, I moved to Antwerp.

The strange thing was that I quickly became homesick in Antwerp. But I wasn’t pining for West Flanders; I was pining for Brussels. Was it because Brussels is much more of a real city, bigger and more cosmopolitan as well? Or because in the end I had the feeling that I was more welcome there and that I could help build the city? In Brussels, you get the impression that everyone comes from elsewhere, which means that no one can claim the city. It doesn’t belong to anyone, so it belongs to everyone. Whatever be the reason, I returned to Brussels after completing my studies. Maybe it didn’t make much sense at the time, because I was working in Kortrijk and could have just gone back to live in Wevelgem.

But I had found my love. And because it wasn’t a coup de foudre but a conscious choice, I don’t get so discouraged anymore. There are difficult moments in any relationship but if instead of running away you fight together to overcome them, the relationship often becomes even more worthwhile. Well, that is the feeling I have now when I choose Brussels. Will it last? You never know. But I feel very much at home here.

 

Opinions & Encounters

Opinion pieces, columns or chats with committed Brussels residents … find it all right here.

Spiegels (Zizo)

Spiegels (Zizo)

Recent mocht ik deelnemen aan een LGBTI-conferentie in Taipei, Taiwan. De discussies en debatten op de conferentie waren interessant en toch ga ik daar niet over schrijven. Ik wil het wel met je hebben over de mensen die aan het evenement meededen want die waren...

read more
Verliefd op vijf

Verliefd op vijf

Ik ben weg van Antoni, Tan, Karamo, Bobby en Jonathan. Als je nu denkt dat ik in een grote polyamoureuze relatie ben terechtgekomen, dan moet ik je helaas teleurstellen. Ik heb het over Queer Eye, een serie op Netflix waar vijf queer-mannen elke aflevering opnieuw bij...

read more

Are you already following Bruno on Facebook & Twitter?

On this website you will get to know Bruno and find out all about his vision. Read up on opinion pieces, press releases and articles by and about Bruno De Lille. Want to hear his views in detail? Follow him on Facebook or Twitter. You are only one click away from an interesting conversation …

Biography

 

 

Bruno De Lille was born in 1973 in Kortrijk, West Flanders, but after spending time in Brussels as a student, he fell in love with the city and decided to live and work there.

Bruno started his professional life in the late ‘90s as an editor and later as a presenter/producer at Radio 2.

In 1998 he became a member of Agalev (later renamed as Groen). Two years later, thanks to the municipal elections of 8th October 2000, he became Brussels’ Deputy Mayor for Flemish Affairs, Equal Opportunities and International Solidarity.

After the municipal elections at the end of 2006, the Greens ceased to be a part of the Brussels City board. Bruno was re-elected in 2006 and 2012, and served as a municipal councillor until he handed over the torch at the end of March 2013.

Thanks to an intense campaign for the regional elections in June 2009 with Bruno De Lille as the leader of the list, Groen doubled its seats in the Parliament of the Brussels-Capital Region. Groen joined the Brussels government and the VGC-college and Bruno De Lille was nominated by the party as Secretary of State for Mobility, Public Service, Equal Opportunities & Administrative Simplification. As a board member of the Flemish Community Commission (VGC), Bruno De Lille took charge of Culture, Youth, Sports & Civil Service.

In the elections of May 2014, Groen increased its share of votes from 11% to almost 18% on the Dutch-speaking side. Once again, a new seat was added, as a result of which the party now had no less than 3 Members of Parliament in Brussels. However, the government was ultimately formed as a coalition of mainly losing parties, and Groen ended up in the opposition. As leader of the Green Group, Bruno De Lille gave the opposition an intense but constructive voice.

In October 2018, from the last place on the Ecolo-Green list, Bruno was again directly elected in the Brussels municipal council. Ecolo-Groen is now part of the local majority and enters the City Board.

With the elections of May 2019, Bruno De Lille has bid adieu to active politics as a list pusher for the Parliament of the Brussels-Capital Region.

Tijd voor een nieuwe uitdagingen …

Ik draai een pagina om en ga op zoek naar een fijne job buiten de politiek.

De laatste 20 jaar heb ik Brussel mee vorm mogen geven als gemeenteraadslid, parlementslid, schepen en staatssecretaris. Altijd met veel goesting en met veel energie … En hoe moeilijk of hoe lastig het soms was, toch heb ik het altijd graag gedaan: omdat je impact hebt en het leven van heel veel mensen beter kan proberen maken.

Maar na 20 jaar is het goed van de fakkel door te geven. En dus ga ik nu op zoek naar een nieuwe job waar ik mijn expertise, mijn creativiteit en mijn gedrevenheid in kwijt kan. Denk je dat ik je organisatie, bedrijf of instelling kan versterken? Laat me dan zeker iets weten. Ik ga het gesprek graag aan.

Mijn verhaal …

 

“Toen ik 18 was, ben ik in Brussel komen studeren. Uiteindelijk ben ik verliefd geworden op de stad en heb ik me hier gesetteld. Dat was geen blinde liefde hoor, mijn liefde voor Brussel is moeten groeien. In het begin lijkt alles natuurlijk aantrekkelijk en spannend, er gebeurde hier ook zoveel. Zeker voor een student die van het altijd-rustige Wevelgem komt, lijkt het alsof de stad altijd in beweging is, alsof er altijd wel iets te doen is, altijd ergens feest is.

Maar na een tijdje kwam ik ook in aanraking met de minder leuke kanten: ik werd een keer overvallen, ik kreeg ook eens – zomaar, zonder aanleiding – klappen op mijn gezicht. Ik begon me hier onveilig te voelen en toen ik de kans kreeg om mijn studies in Antwerpen af te maken, ben ik dan ook verhuisd naar Antwerpen.”

“Het vreemde was dat ik daar in Antwerpen al snel heimwee kreeg. Niet naar West-Vlaanderen maar naar Brussel. Was het omdat Brussel veel meer een echte stad is, groter, internationaler ook? Of omdat ik er uiteindelijk toch meer het gevoel had dat ik welkom was en mee kon en mocht bouwen aan die stad? In Brussel heb je de indruk dat iedereen van elders komt, wat maakt dat niemand de stad kan claimen. Ze is van niemand en dus van iedereen. Wat er ook van zij, na mijn studies ben ik teruggekeerd om te blijven. Dat was misschien niet erg logisch want ik had intussen werk in Kortrijk en was dus eigenlijk beter terug naar Wevelgem gaan wonen.

Maar ik had mijn liefde gevonden. En doordat het geen coup-de-foudre is maar een bewuste keuze, raak ik ook niet meer zo snel ontmoedigd. In een relatie heb je ook moeilijke momenten maar als je niet wegloopt maar samen vecht om die te overwinnen, dan wordt het vaak extra de moeite waard. Wel, dat gevoel heb ik nu bij mijn keuze voor Brussel. Blijft dat duren? Dat weet je nooit. Maar ik voel me hier heel erg thuis.” 

Ik ben een doener …

“Ik heb een groot rechtvaardigheidsgevoel en ik ben een doener. Dus als ik zaken zie die niet zijn zoals ze horen te zijn, dan wil ik de handen uit de mouwen steken. Bovendien vind ik dat je de mistoestanden structureel moet aanpakken. Je moet dus meneer X of mevrouw Y niet helpen aan een sociale woning of aan werk bij de gemeente in ruil voor wat dankbaarheid en een stem. Je moet het systeem zo verbeteren dat die mensen niet meer moeten bedelen om zaken waar ze eigenlijk recht op hebben. Een tijd geleden kwam ik een jongeman tegen die vroeg of ik hem werk kon bezorgen “want ik was toch politicus”. Een van zijn vrienden had een job gekregen via een schepen en hij vond dat oneerlijk want hij vond dat hij beter was dan zijn vriend (hij was o.m. tweetalig en zijn vriend niet). Of hij echt beter was, weet ik niet. Maar hij had wel gelijk dat ook hij een kans had moeten krijgen om zich te kunnen bewijzen.”

“Dat soort mistoestanden moeten we aanpakken. En dan niet alleen de symptomen maar de basis van het probleem. Ik denk dat ik dat rechtvaardigheidsgevoel meegekregen heb van thuis uit: mijn ouders moedigden me dan ook altijd aan verantwoordelijkheid te nemen. En zo werd ik al jong studentenvertegenwoordiger in de schoolraad, actief in holebi-jongerenbewegingen en ben ik uiteindelijk bij Groen (toen nog Agalev) terechtgekomen.”

Meningen & Babbels

Opiniestukken, columns of babbels met geëngageerde Brusselaars …. je vindt het hier allemaal.

Spiegels (Zizo)

Spiegels (Zizo)

Recent mocht ik deelnemen aan een LGBTI-conferentie in Taipei, Taiwan. De discussies en debatten op de conferentie waren interessant en toch ga ik daar niet over schrijven. Ik wil het wel met je hebben over de mensen die aan het evenement meededen want die waren...

read more

Biografie

Bruno De Lille werd in 1973 geboren in Kortrijk, West-Vlaanderen, maar als hij als student Brussel leert kennen, wordt hij verliefd op de stad en komt er wonen en werken.

Hij start zijn professionele leven eind de jaren ’90 als programmamedewerker en later presentator / producer bij Radio 2.

In 1998 wordt hij lid van Agalev. Twee jaar later wordt hij dankzij de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober 2000 Brussels schepen van Vlaamse Aangelegenheden, Gelijke Kansen en Internationale Solidariteit.

Sinds de gemeenteraadsverkiezingen van eind 2006 maken de Groenen geen deel meer uit van het Brusselse college. Bruno wordt in 2006 én in 2012 wel opnieuw verkozen en zetelt als gemeenteraadslid tot hij eind maart 2013 de fakkel doorgeeft.

Dankzij een intense campagne voor de gewestverkiezingen in juni 2009 met Bruno De Lille als lijsttrekker, verdubbelt Groen zijn zetels in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement. Groen stapt in de Brusselse regering en het VGC-college en Bruno De Lille wordt door de partij naar voor geschoven als Staatssecretaris voor Mobiliteit, Openbaar Ambt, Gelijke Kansen & Administratieve Vereenvoudiging. Als Collegelid van de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) ontfermde Bruno De Lille zich over Cultuur, Jeugd, Sport & Ambtenarenzaken.

Het goede en harde werk wordt in mei 2014 beloond door de kiezer en het stemmenaantal van Groen stijgt van 11% naar bijna 18% langs Nederlandstalige kant. Opnieuw komt er een zetel bij waardoor de Groen-fractie in Brussel nu maar liefst 3 parlementsleden telt. Men besluit echter een regering met vooral verliezende partijen te maken en zo komt Groen in de oppositie terecht. Bruno De Lille geeft als Groene fractieleider die oppositie een intense maar constructieve stem.

In oktober 2018 wordt hij vanop de laatste plaats op de Ecolo-Groen-lijst toch opnieuw rechtstreeks verkozen in de Brusselse gemeenteraad. Ecolo-Groen stapt in de meerderheid.

Met de verkiezingen van mei 2019 neemt Bruno De Lille afscheid van de actieve politiek als lijstduwer voor het Brussels Hoofdstedelijk Parlement.