MAAK KENNIS MET

BRUNO DE LILLE

Brussellover, echtgenoot, papa, LGBT+, doener, fietser, groen, stripliefhebber, femanist, radio, West-Vlaming, Greeter, fitness, superheldenfilms, Cola zero …

 

Tijd voor een nieuwe uitdagingen …

Ik draai een pagina om en ga op zoek naar een fijne job buiten de politiek.

De laatste 20 jaar heb ik Brussel mee vorm mogen geven als gemeenteraadslid, parlementslid, schepen en staatssecretaris. Altijd met veel goesting en met veel energie … En hoe moeilijk of hoe lastig het soms was, toch heb ik het altijd graag gedaan: omdat je impact hebt en het leven van heel veel mensen beter kan proberen maken.

Maar na 20 jaar is het goed van de fakkel door te geven. En dus ga ik nu op zoek naar een nieuwe job waar ik mijn expertise, mijn creativiteit en mijn gedrevenheid in kwijt kan. Denk je dat ik je organisatie, bedrijf of instelling kan versterken? Laat me dan zeker iets weten. Ik ga het gesprek graag aan.

Dit is mijn verhaal …

“Toen ik 18 was, ben ik in Brussel komen studeren. Uiteindelijk ben ik verliefd geworden op de stad en heb ik me hier gesetteld. Dat was geen blinde liefde hoor, mijn liefde voor Brussel is moeten groeien. In het begin lijkt alles natuurlijk aantrekkelijk en spannend, er gebeurde hier ook zoveel. Zeker voor een student die van het altijd-rustige Wevelgem komt, lijkt het alsof de stad altijd in beweging is, alsof er altijd wel iets te doen is, altijd ergens feest is.

Maar na een tijdje kwam ik ook in aanraking met de minder leuke kanten: ik werd een keer overvallen, ik kreeg ook eens – zomaar, zonder aanleiding – klappen op mijn gezicht. Ik begon me hier onveilig te voelen en toen ik de kans kreeg om mijn studies in Antwerpen af te maken, ben ik dan ook verhuisd naar Antwerpen.”

“Het vreemde was dat ik daar in Antwerpen al snel heimwee kreeg. Niet naar West-Vlaanderen maar naar Brussel. Was het omdat Brussel veel meer een echte stad is, groter, internationaler ook? Of omdat ik er uiteindelijk toch meer het gevoel had dat ik welkom was en mee kon en mocht bouwen aan die stad? In Brussel heb je de indruk dat iedereen van elders komt, wat maakt dat niemand de stad kan claimen. Ze is van niemand en dus van iedereen. Wat er ook van zij, na mijn studies ben ik teruggekeerd om te blijven. Dat was misschien niet erg logisch want ik had intussen werk in Kortrijk en was dus eigenlijk beter terug naar Wevelgem gaan wonen.

Maar ik had mijn liefde gevonden. En doordat het geen coup-de-foudre is maar een bewuste keuze, raak ik ook niet meer zo snel ontmoedigd. In een relatie heb je ook moeilijke momenten maar als je niet wegloopt maar samen vecht om die te overwinnen, dan wordt het vaak extra de moeite waard. Wel, dat gevoel heb ik nu bij mijn keuze voor Brussel. Blijft dat duren? Dat weet je nooit. Maar ik voel me hier heel erg thuis.”

 

Ik ben een doener …

“Ik heb een groot rechtvaardigheidsgevoel en ik ben een doener. Dus als ik zaken zie die niet zijn zoals ze horen te zijn, dan wil ik de handen uit de mouwen steken. Bovendien vind ik dat je de mistoestanden structureel moet aanpakken. Je moet dus meneer X of mevrouw Y niet helpen aan een sociale woning of aan werk bij de gemeente in ruil voor wat dankbaarheid en een stem. Je moet het systeem zo verbeteren dat die mensen niet meer moeten bedelen om zaken waar ze eigenlijk recht op hebben. Een tijd geleden kwam ik een jongeman tegen die vroeg of ik hem werk kon bezorgen “want ik was toch politicus”. Een van zijn vrienden had een job gekregen via een schepen en hij vond dat oneerlijk want hij vond dat hij beter was dan zijn vriend (hij was o.m. tweetalig en zijn vriend niet). Of hij echt beter was, weet ik niet. Maar hij had wel gelijk dat ook hij een kans had moeten krijgen om zich te kunnen bewijzen.”

“Dat soort mistoestanden moeten we aanpakken. En dan niet alleen de symptomen maar de basis van het probleem. Ik denk dat ik dat rechtvaardigheidsgevoel meegekregen heb van thuis uit: mijn ouders moedigden me dan ook altijd aan verantwoordelijkheid te nemen. En zo werd ik al jong studentenvertegenwoordiger in de schoolraad, actief in holebi-jongerenbewegingen en ben ik uiteindelijk in de Brusselse politiek (Agalev / Groen) terechtgekomen.”

Meningen & Babbels

Opiniestukken, columns of babbels met geëngageerde Brusselaars …. je vindt het hier allemaal.

VERLIEFD OP VIJF

VERLIEFD OP VIJF

Ik ben weg van Antoni, Tan, Karamo, Bobby en Jonathan. Als je nu denkt dat ik in een grote polyamoureuze relatie ben terechtgekomen, dan moet ik je helaas teleurstellen. Ik heb het over Queer Eye, een serie op Netflix waar vijf queer-mannen elke aflevering opnieuw bij...

Lees meer
Als stickers aanzetten tot haat, verdeeldheid en geweld

Als stickers aanzetten tot haat, verdeeldheid en geweld

Strefa wolna od LGBT ofwel ‘LGBT-vrije zone’. En dan een regenboogvlag met een groot zwart kruis erover. Dat staat op de stickers die de Gazeta Polska, een Pools conser­vatief weekblad, deze week verspreid heeft (DS 24 juli). Vrijheid van...

Lees meer

Volg jij Bruno al op Facebook & Twitter?

Op deze website vind je de visie, opiniestukken, persberichten en -artikelen van en over Bruno De Lille. Wil je nog meer standpunten horen of wil je hem volgen, dan kan dat op Facebook of op Twitter. Je bent maar één klik verwijderd van een interessant gesprek …

Biografie

 

 

Bruno De Lille werd in 1973 geboren in Kortrijk, West-Vlaanderen, maar als hij als student Brussel leert kennen, wordt hij verliefd op de stad en komt er wonen en werken.

Hij start zijn professionele leven eind de jaren ’90 als programmamedewerker en later presentator / producer bij Radio 2.

In 1998 wordt hij lid van Agalev. Twee jaar later wordt hij dankzij de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober 2000 Brussels schepen van Vlaamse Aangelegenheden, Gelijke Kansen en Internationale Solidariteit.

Sinds de gemeenteraadsverkiezingen van eind 2006 maken de Groenen geen deel meer uit van het Brusselse college. Bruno wordt in 2006 én in 2012 wel opnieuw verkozen en zetelt als gemeenteraadslid tot hij eind maart 2013 de fakkel doorgeeft.

Dankzij een intense campagne voor de gewestverkiezingen in juni 2009 met Bruno De Lille als lijsttrekker, verdubbelt Groen zijn zetels in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement. Groen stapt in de Brusselse regering en het VGC-college en Bruno De Lille wordt door de partij naar voor geschoven als Staatssecretaris voor Mobiliteit, Openbaar Ambt, Gelijke Kansen & Administratieve Vereenvoudiging. Als Collegelid van de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) ontfermde Bruno De Lille zich over Cultuur, Jeugd, Sport & Ambtenarenzaken.

Het goede en harde werk wordt in mei 2014 beloond door de kiezer en het stemmenaantal van Groen stijgt van 11% naar bijna 18% langs Nederlandstalige kant. Opnieuw komt er een zetel bij waardoor de Groen-fractie in Brussel nu maar liefst 3 parlementsleden telt. Men besluit echter een regering met vooral verliezende partijen te maken en zo komt Groen in de oppositie terecht. Bruno De Lille geeft als Groene fractieleider die oppositie een intense maar constructieve stem.

In oktober 2018 wordt hij vanop de laatste plaats op de Ecolo-Groen-lijst toch opnieuw rechtstreeks verkozen in de Brusselse gemeenteraad. Ecolo-Groen stapt in de meerderheid.

Met de verkiezingen van mei 2019 neemt Bruno De Lille afscheid van de actieve politiek als lijstduwer voor het Brussels Hoofdstedelijk Parlement.

Tijd voor een nieuwe uitdagingen …

Ik draai een pagina om en ga op zoek naar een fijne job buiten de politiek.

De laatste 20 jaar heb ik Brussel mee vorm mogen geven als gemeenteraadslid, parlementslid, schepen en staatssecretaris. Altijd met veel goesting en met veel energie … En hoe moeilijk of hoe lastig het soms was, toch heb ik het altijd graag gedaan: omdat je impact hebt en het leven van heel veel mensen beter kan proberen maken.

Maar na 20 jaar is het goed van de fakkel door te geven. En dus ga ik nu op zoek naar een nieuwe job waar ik mijn expertise, mijn creativiteit en mijn gedrevenheid in kwijt kan. Denk je dat ik je organisatie, bedrijf of instelling kan versterken? Laat me dan zeker iets weten. Ik ga het gesprek graag aan.

Mijn verhaal …

 

“Toen ik 18 was, ben ik in Brussel komen studeren. Uiteindelijk ben ik verliefd geworden op de stad en heb ik me hier gesetteld. Dat was geen blinde liefde hoor, mijn liefde voor Brussel is moeten groeien. In het begin lijkt alles natuurlijk aantrekkelijk en spannend, er gebeurde hier ook zoveel. Zeker voor een student die van het altijd-rustige Wevelgem komt, lijkt het alsof de stad altijd in beweging is, alsof er altijd wel iets te doen is, altijd ergens feest is.

Maar na een tijdje kwam ik ook in aanraking met de minder leuke kanten: ik werd een keer overvallen, ik kreeg ook eens – zomaar, zonder aanleiding – klappen op mijn gezicht. Ik begon me hier onveilig te voelen en toen ik de kans kreeg om mijn studies in Antwerpen af te maken, ben ik dan ook verhuisd naar Antwerpen.”

“Het vreemde was dat ik daar in Antwerpen al snel heimwee kreeg. Niet naar West-Vlaanderen maar naar Brussel. Was het omdat Brussel veel meer een echte stad is, groter, internationaler ook? Of omdat ik er uiteindelijk toch meer het gevoel had dat ik welkom was en mee kon en mocht bouwen aan die stad? In Brussel heb je de indruk dat iedereen van elders komt, wat maakt dat niemand de stad kan claimen. Ze is van niemand en dus van iedereen. Wat er ook van zij, na mijn studies ben ik teruggekeerd om te blijven. Dat was misschien niet erg logisch want ik had intussen werk in Kortrijk en was dus eigenlijk beter terug naar Wevelgem gaan wonen.

Maar ik had mijn liefde gevonden. En doordat het geen coup-de-foudre is maar een bewuste keuze, raak ik ook niet meer zo snel ontmoedigd. In een relatie heb je ook moeilijke momenten maar als je niet wegloopt maar samen vecht om die te overwinnen, dan wordt het vaak extra de moeite waard. Wel, dat gevoel heb ik nu bij mijn keuze voor Brussel. Blijft dat duren? Dat weet je nooit. Maar ik voel me hier heel erg thuis.” 

Ik ben een doener …

“Ik heb een groot rechtvaardigheidsgevoel en ik ben een doener. Dus als ik zaken zie die niet zijn zoals ze horen te zijn, dan wil ik de handen uit de mouwen steken. Bovendien vind ik dat je de mistoestanden structureel moet aanpakken. Je moet dus meneer X of mevrouw Y niet helpen aan een sociale woning of aan werk bij de gemeente in ruil voor wat dankbaarheid en een stem. Je moet het systeem zo verbeteren dat die mensen niet meer moeten bedelen om zaken waar ze eigenlijk recht op hebben. Een tijd geleden kwam ik een jongeman tegen die vroeg of ik hem werk kon bezorgen “want ik was toch politicus”. Een van zijn vrienden had een job gekregen via een schepen en hij vond dat oneerlijk want hij vond dat hij beter was dan zijn vriend (hij was o.m. tweetalig en zijn vriend niet). Of hij echt beter was, weet ik niet. Maar hij had wel gelijk dat ook hij een kans had moeten krijgen om zich te kunnen bewijzen.”

“Dat soort mistoestanden moeten we aanpakken. En dan niet alleen de symptomen maar de basis van het probleem. Ik denk dat ik dat rechtvaardigheidsgevoel meegekregen heb van thuis uit: mijn ouders moedigden me dan ook altijd aan verantwoordelijkheid te nemen. En zo werd ik al jong studentenvertegenwoordiger in de schoolraad, actief in holebi-jongerenbewegingen en ben ik uiteindelijk bij Groen (toen nog Agalev) terechtgekomen.”

Meningen & Babbels

Opiniestukken, columns of babbels met geëngageerde Brusselaars …. je vindt het hier allemaal.

VERLIEFD OP VIJF

VERLIEFD OP VIJF

Ik ben weg van Antoni, Tan, Karamo, Bobby en Jonathan. Als je nu denkt dat ik in een grote polyamoureuze relatie ben terechtgekomen, dan moet ik je helaas teleurstellen. Ik heb het over Queer Eye, een serie op Netflix waar vijf queer-mannen elke aflevering opnieuw bij...

Lees meer
Als stickers aanzetten tot haat, verdeeldheid en geweld

Als stickers aanzetten tot haat, verdeeldheid en geweld

Strefa wolna od LGBT ofwel ‘LGBT-vrije zone’. En dan een regenboogvlag met een groot zwart kruis erover. Dat staat op de stickers die de Gazeta Polska, een Pools conser­vatief weekblad, deze week verspreid heeft (DS 24 juli). Vrijheid van...

Lees meer

Biografie

Bruno De Lille werd in 1973 geboren in Kortrijk, West-Vlaanderen, maar als hij als student Brussel leert kennen, wordt hij verliefd op de stad en komt er wonen en werken.

Hij start zijn professionele leven eind de jaren ’90 als programmamedewerker en later presentator / producer bij Radio 2.

In 1998 wordt hij lid van Agalev. Twee jaar later wordt hij dankzij de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober 2000 Brussels schepen van Vlaamse Aangelegenheden, Gelijke Kansen en Internationale Solidariteit.

Sinds de gemeenteraadsverkiezingen van eind 2006 maken de Groenen geen deel meer uit van het Brusselse college. Bruno wordt in 2006 én in 2012 wel opnieuw verkozen en zetelt als gemeenteraadslid tot hij eind maart 2013 de fakkel doorgeeft.

Dankzij een intense campagne voor de gewestverkiezingen in juni 2009 met Bruno De Lille als lijsttrekker, verdubbelt Groen zijn zetels in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement. Groen stapt in de Brusselse regering en het VGC-college en Bruno De Lille wordt door de partij naar voor geschoven als Staatssecretaris voor Mobiliteit, Openbaar Ambt, Gelijke Kansen & Administratieve Vereenvoudiging. Als Collegelid van de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) ontfermde Bruno De Lille zich over Cultuur, Jeugd, Sport & Ambtenarenzaken.

Het goede en harde werk wordt in mei 2014 beloond door de kiezer en het stemmenaantal van Groen stijgt van 11% naar bijna 18% langs Nederlandstalige kant. Opnieuw komt er een zetel bij waardoor de Groen-fractie in Brussel nu maar liefst 3 parlementsleden telt. Men besluit echter een regering met vooral verliezende partijen te maken en zo komt Groen in de oppositie terecht. Bruno De Lille geeft als Groene fractieleider die oppositie een intense maar constructieve stem.

In oktober 2018 wordt hij vanop de laatste plaats op de Ecolo-Groen-lijst toch opnieuw rechtstreeks verkozen in de Brusselse gemeenteraad. Ecolo-Groen stapt in de meerderheid.

Met de verkiezingen van mei 2019 neemt Bruno De Lille afscheid van de actieve politiek als lijstduwer voor het Brussels Hoofdstedelijk Parlement.